Lesje geleerd of niet?

”Niet vallen, niet vallen.” Ik neem voor de eerste keer een douche nadat ik vorige week mijn voet verstuikte. Mijn grote teen kleurt nog paars en aan de zijkant voel ik pijnscheuten.

“Ik mag niet vallen” maakt me wankel, daar onder die douche.
Ik denk: “Positief denken meid, draai dat negatieve om.” Ik pas het meteen toe en hoor me stilletjes prevelen: “Ik blijf stevig rechtstaan, ik blijf stevig rechtstaan.”
Spontaan voel ik hoe mijn lichaam warm wordt en hoe snel ik me gelukkig voel. Ik sta nu inderdaad stevig op mijn voeten en geniet van het water dat over me heen loopt.

Het doet me denken aan de verpleegster die me in mijn kindertijd uit mijn rolstoel trekt; ik ben iets daarvoor geopereerd aan mijn klompvoet. Ik denk: “Ik mag niet vallen.” Zij zegt met een luide stem: “Blijven staan en lopen.” “Zuster, het gaat niet”. “Dat gaat wél”, antwoordt ze. Dat gaat zo even door; het welles-nietes spelletje in de communicatie. Het lukt me om mijn linkervoet iets naar voor te brengen. Daarna val ik op de grond. Ze zet me terug in mijn rolstoel en trekt me terug omhoog. “Lopen!”, klinkt het. Deze keer val ik niet terug op de grond. Het klinkt door mijn hoofd: “lopen, lopen, lopen.” Ik heb misschien enkele stappen kunnen doen. Ik zie de tranen van vreugde in de ogen van mijn moeder en van mijn vader. Mijn tranen zijn van de pijn. Ik voel mijn voet niet meer. Hij is doorgezaagd en omgedraaid. Ik ben niet meer heel.

Toch is het dankzij deze zuster dat ik nu kan blijven staan en stappen. Lopen hoort in mijn gamma niet thuis.
Toch is het dankzij deze zuster, die mij op haar manier stimuleerde om het positieve gedrag te doen (lopen) i.p.v. het negatieve (vallen), dat ik het ook écht gedaan heb.

Daarstraks, onder die douche, werd ik er zelf aan herinnerd het positieve te blijven stimuleren in plaats van mee te gaan in het negatieve. Ik ben dankbaar.

Share This