5 belangrijke tips wanneer je iets zou willen zeggen… zonder de andere te kwetsen

Kan jij zeggen aan een goede vriend wat er aan de hand is met jullie beide  zonder deze te kwetsen?

Kan jij zeggen aan een collega wat je stoort in de werkrelatie?

Laat staan dat je aan je directie …. zou moeten meedelen?    Hoe komt het toch dat zo weinig mensen rechtstreeks tegen anderen kunnen én durven zeggen wat er écht aan de hand is?

Speelt zich dit alleen af in de professionele relatie? Zeker niet. Zelf heb ik het dit weekend meegemaakt, dat familieleden feedback gaven, achter mijn rug om, over mijn reilen en zeilen. Vanuit een bezorgde situatie, of course, daar is niets mis mee. Maar toch… wat maakt dat ze het mij niet rechtstreeks durfden te zeggen.

Ik denk daarbij terug aan mijn loopbaan… ik was een jonge trainer, educatief vormingswerker… en op een dag werd ik bij mijn baas geroepen, professor aan de Universiteit. Ik werkte toen aan een instelling binnen de muren van de Universteit. Hij zei tegen mij: “Karina, … en dit…. en dat….” op een toon waarvan ik even tegen de rugleuning kleefde. Ik stond perplex, dit had ik helemaal niet zien aankomen. Ik? Die zo mijn  best deed? Wat dacht die professor wel niet wie hij was? Dit zou ik zo niet nemen. Ik voelde mij heen en weer geslingerd van gevoelens van slachtoffer naar de gevoelens van agressor.  Uiteindelijk reageerde ik niet: ik verstijfde als een reptiel.  Ik reed in mijn 2pk-tje naar huis, ik vluchtte als een reptiel en vertrok aan elk verkeerslicht als eerst.  Mijn man thuis kreeg de volle lading negatieve emoties. Ik zat in de modus vechten als een reptiel.  Het loste niets op.

Het enige wat mij redde, was een face-to-face gesprek de dag daarop.  Wat ben ik blij dat ik dit tweede gesprek ooit ben aangegaan! Ik, als medewerker, ging opnieuw “in dialoog” in plaats van “in discussie” met mijn professor, die het allemaal heel goed meende met me. Ik gaf hem opnieuw de kans, dit keer om op een constructieve manier “kritiek” te geven aan mij, zodat ik het beter kon doen. Zonder dat ik me gekwetst diende te voelen. Tot op de dag van vandaag ben ik deze man nog altijd dankbaar! Daarna ging ik nog meer praktijkgerichte cursussen ontwikkelen.  Die man heeft  mij het mooiste geschenk gegeven ooit!  Het kwam aan als een vies geschenk, maar het was erg waardevol!

Wat merk ik? Dat dit soort opmerkingen in de huidige tijd vaak via mail, FB, andere APP’s worden gegeven. Het is allemaal gemakkelijker ingetikt dan gezegd. Dat is waar.

Maar als de relatie voor jou belangrijk is, dan ga je het beter mondeling bespreken en niet digitaal.

Een meta-gulden raad voor dit soort boodschappen:

1. Geef het gewenste doel aan van het gesprek, b.v.:  “Ik wil graag met jou een nieuwe afspraak maken over…”

2. Beschrijf het Gedrag van de andere persoon vanuit je IK: “Ik stel vast, ik zie, ik merk,… ik heb het gevoel..” en geef daarbij een beschrijving van wat de andere persoon doet, gestaafd met voorbeelden, en met feiten. Zorg dat je in een rustige omgeving bent, onder 4 ogen.

3. Beschrijf wat het effect van dat Gedrag is op jou als persoon, in jouw relatie tot die persoon : “Ik voel me bezorgd, Ik voel me angstig, Ik ben daar blij om, Ik heb het daar erg moeilijk mee, Het maakt mij bang, Het doet mij denken aan …, …”  jouw  Gevoel dus beschrijven bij de hele situatie.

4. Beschrijf wat de Gevolgen zijn van dat gedrag voor jullie relatie, het effect van dat gedrag op alle andere actoren, voor de samenwerking, voor alle andere betrokkenen. Dit kunnen negatieve gevolgen zijn, als de situatie zo blijft. Wat echt motiveert is het beschrijven van de positieve gevolgen als het gedrag zou veranderen.

Bevraag hoe de andere persoon dat ziet.

5. Geef de gewenste opvolging aan. Hoe wil je dit gesprek graag verder zetten? Wat zou je graag hebben als opvolging? Let op, dit is iets anders dan jouw advies geven!

En laat me weten hoe het is verlopen.

…(wordt vervolgd)

 

Share This